عشق عشق عشق

واقعا چه فرقی می کنه؟ چه فرقی میکنه پاییز یا بهار، وقتی اونا باشن و " تو " نباشی... چه تفاوتی داره شنبه یا جمعه، وقتی هفت روز هفته به انتظار بگذره... مهم اینه که لحظه ها میگذرن ولی " تو "... " تو " اینجا نیستی...!

مـَن تـو را بـا شـاهـزاده'ے رویـا هـایـَم اشـتـبـاهـے گـرفـتـه بـودَم . . و بـه هـمـیـن راحـتـے تـو در فـرهـنـگ لـغـت ِ دلـم "عشق" شـدے . .

حمـاقـت کـه شاخ و دم نــدارد! حمـاقـت یـعنـﮯ مـن کـه اینقــدر میــروم تـا تـو دلتنـگ ِ مـن شـوﮮ! خـبری از دل تنـگـﮯ ِ تـو نمـی شود! برمیگردم چـون دلـتنـگـت مــی شــوم!!!

امشــبــ دلمــ تورا میخواهد...
نشسته روبــه روی صنــدلیـــ مــقابــلمـــ..
در سکوت سرد این کافـــه...
مــــــرا در اغوشـــــــــ بکشــــــــی...
لبهـــــایـــــــت تلخــــــی مداوم
از نوشــیدن این قهــوه ها را شـــیرین کند
ســــمفونــــــــی باد و بارانــــــــــ و بوســــه...
من و تو تــــــنها...درهـــــای کافه بسته...
بس اســـــت دلتـــنــــگی عزیزکــــــم..
بـــیا میان نور این شمع هـــــا عشــــــق بازی کنیم..

چقدر خوبه ادم یکی

را دوست داشته باشه

نه به خاطر اینکه نیازش رو برطرف کنه

نه به خاطر اینکه کس دیگری رو نداره نه به خاطر اینکه

تنهاست و نه از روی اجبار بلکه

به خاطر اینکه اون شخص

ارزش دوست داشتن رو داره

یک نفر گفت به من: خانه دوست کجاست؟ من نگاهش کردم, گفتمش چشم شماست... خنده ای کرد و گذشت, آنطرف تر ایستاد, بر تن باد نوشت: خانه اش قلب شماست...

خانه ام ویران باد
خانه ای از رگ و خون
نه برون ، عمق درون
خانه ای که همگان قلب و دلش می خوانند
خانه ام ویران باد
خانه ای را که تو با عشق لعابش دادی
تا که دیگر جز تو ، نگزیند غیری
خانه ام ویران باد
بعد تو یار قدیم
من به سجاده ی مِهر چه کسی سجده کنم
تا نفس از نفست دارم و این کنج خراب
کارم آن است که در خلوت شب گریه کنم
خانه ام ویران باد

چقدر دوست داشتم دیگران حرفهایم را بفهمند

و چقدر دوست داشتم نگاه خیس مرا درک کنند

چقدر دلم می خواست یک نفر به من بگوید

چرا لبخندهای تو اینقدر بی رنگ است

اما کسی نبود همیشه من بودم و

من و تنهایی و . . .

دوقدم مانده مانده به صبح
دوقدم مانده به احساس خدا حال سر خوش.سرمست
واژه ها میرقصند
لولوی شب پره تاریکی
چشم تاررقاص
طعم تلخ گیلاس
حال خوبیست
زیباست
نفسم بازوصدایم...
من تورامیبینم
لامسه راحس کردم
وبه توبالیدم
من به تو.......نه!
توبه من نزدیکی
دوقدم مانده فقط......دوقدم......یک ودو!

آدمک اخر دنیاست بخند ادمک مرگ همین جاست بخند دست خطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذى ماست بخند ادمک خر نشوى گریه کنی کل دنیا سراب است بخند ان خدایی که بزرگش خوانی به خدا مثل تو تنهاست بخند

ایــــن روزهــــا

غـــمـــ بــــرای خـــــوردن زیــــاد دارمــــ

تـــو دیـــگر

بـــرایمـــ لقــمه نگیــــر

لطفــا !

عشق خیس شدن دو دلدار در زیر باران نیست...عشق اینست که من چترم را روی دلدار بگیرم واو نبیند....نبیند وهرگز نداند که چرا در زیر باران خیس نشد

به دنبال ظواهر نرو؛ شاید فریب بخوری
به دنبال ثروت نرو؛ این هم ماندنی نیست
به دنبال کسی باش که به لبانت لبخند بنشاند
چون فقط یک لبخند می تواند
شب سیاه را نورانی کند
کسی را پیدا کن که دلت را بخنداند

با آنکه در حریم تو بیگانه ام هنوز
مانند حلقه ، بر درِ این خانه ام هنوز
بگذشت شب ز نیمه و من با خیال دوست
مینا صفت ، به گوشه میخانه ام هنوز
از شعله نگاه تو پروا نمی کنم
ای شمع من، بسوز که پروانه ام هنوز
چون گوهری که بر سر انگشتری نهند
آی آشنا، به چشم تو بیگانه ام هنوز
گفتم چه الفتی است، به گیسوی او تو را؟
دل ناله کرد و گفت: دیوانه ام هنوز

آدامس ها بزرگترین اساتید معنویت هستند
از کودکیمان تلاش می کنندبه ما بفهمانند
هیچ شیرینی ای ماندگار نیست

ارزش دوست یه دنیاست
گر جه آخرش ناپیداست
من به آخرش نمی اندیشم
چون همین دوست داشتنها زیباست

برایت یک بغل گندم،دلی خوشنود از مردم
برایت یک بغل مریم،که مست از می شوی هر دم
برایت قدرت آرش،که دشمن را زنی آتش
برایت سفره ای ساده،حلال و پاک و آماده
برایت یک بغل احساس،دوبیتی های عطر یاس
برایت هر چه خوبی هست .....
صمیمانه دعا کردم

آموخته ام که خدا عشق است وعشق تنها خداست
آموخته ام که وقتی نا امید می شوم خدا با تمام عظمتش عاشقانه انتظار می کشد که دوباره به رحمت او امیدوار شوم
آموخته ام اگر تا کنون به آنچه خواستم نرسیدم خدا برایم بهترش را در نظر گرفته
آموخته ام که زندگی دشوار است ولی من از او سختترم

در دلم جز سر سودای تو ام محمل نیست
سر من جز به هوای دل تو مایل نیست
نفسم شد به شماره دل بیتابم رفت
ز در درگه هستی که در این ساحل نیست
هضم روشنگری دل چه توان گفت به ناز
به ترنم شب دوشینه ی دل عاقل نیست
دلم از تاب بسی رفت به سر پنجه ی لطف
بتو گویم که در این بادیه هیچ کاهل نیست
نتوان میل ز رخسار تو شستن در آب
دل بیتاب برای دل تو ساحل نیست

دنیا را بد ساخته اند،
کسی را که دوست داری، دوستت ندارد
کسی که تو را دوست دارد، تو دوستش نداری
اما کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد،
به رسم و آئین زندگانی به هم نمی رسید.
و این رنج است
زندگی یعنی این.
دکتر علی شریعتی

اگر برای تو شعری عاشقانه بخوانم

این شعر تا ابد با تو خواهد زیست

حتی وقتی که من دیگر نباشم!

یا وقتی که دیگر میان ما عشقی نباشد

شعر عاشقانه بیشتر از آدمها می ماند

عاشقانت تو را ترک می کنند

اما شعر عاشقانه

همیشه با تو خواهد بود

پس بگذار برایت شعری عاشقانه بخوانم!

شعری از اعماق جان

که مرا به یاد تو آورد . . .

شعری که همیشه با تو بماند

در آن هنگام که می گردد نفس در سینه ها خاموش

نمی خواهم کسی از مردن من با خبر گردد
نمی خواهم پدر برهم نهد چشمان بازم را
نمی خواهم که مادر سختی جان کندنم بیند
ولی ای دوست
اگر روزی رفیقی مهربان آمد
زتو پرسید فلانی کو...؟؟!
بگو در سنگر ناکامی و حسرت بسی جان داد
ولی تا لحظه آخر چنین می گفت:
امید من .... بود.

وقتی کسی رو دوست داری. حاضری جون فداش کنی

حاضری دنیا رو بدی فقط یک بار نگاهش کنی.

به خاطرش داد بزنی.به خاطرش دروغ بگی

رو همه چیز خط بکشی حتی رو برگ زندگی.

وقتی کسی تو قلبته حاضری دنیا بد باشه

فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد باشه.

قید تموم دنیا رو به خاطر اون میزنی

خیلی چیزا رو می شکنی تا دل اون رو نشکنی.

حاضری که بگزری از دوستای امروز و قدیم

اما صداشو بشنوی شب از میون دو تا سیم.

حاضری قلب تو باشه پیش اون گرو

فقط خدا نکرده اون یک وقت بهت نگه برو.

حاضری هر چی دوست نداشت به خاطرش رها کنی

حسابتو حسابی از مردم شهر جدا کنی.

حاضری هر جا که بری به خاطرش گریه کنی

بگی که مهتاجشی و به شونه هاش تکیه کنی.

وقتی کسی تو قلبته یک چیز قیمتی داری

دیگه به چشمت نمیاد اگر که ثروتی داری .

حاضری هر چی بشنوی حتی اگر سرزنشه

به خاطر اون کسی که خیلی برات با ارزشه.

حاضری هر کی جز اونو ساده فراموش کنی

پشت سرت هر چی میگن چیزی نگی گوش کنی.

حاضری که بگذری از مقررات و دین و درس

وقتی کسی رو دوست داری معنی نمیده دیگه ترس

پای پنجره نشستم کوچه خاکستریه باز زیر بارون
من چه دلتنگتم امروز انگار از همون روزهاست

حال وهوام رنگ توئه کوچه دلتنگ توئه
دلم گرفته دوباره هوای تو رو داره

چشمای خیسم واسه ی دیدنت بی قراره
این راه دورم خبر از دل من که نداره
آروم نداره یه نشونه می خوام واسه قلبم جز این نشونه
واسه چیزی دخیل نمی بندم این دل تنهام دوباره هوای تو رو داره
هوای شهرتو و بوی گل ها
پیچیده توی اتاقام مثل خواب

داره بدجوری غریبی میکنه آخه جز تو دردمو کی میدونه
دلم گرفته ... .

باز در پنجه ی تاریکی شب
سوز این سینه ی من حسرت تست
باز در سجده ی کفر آلودم
یادت ایمان مرا با خود شست
چشمت افسونگر احساس نیاز
رقصت احیاگر بی تابی هاست
هم در این خانه ی پر گشته ز آه
یاد تو علت بی خوابی هاست
باز هم وسوسه ی آغوشت
هست و پی در پی خواهشهایم
و چنین دانه ی انکار از تو
خود جواب من و چالشهایم
ای که احساس مرا می دانی
بگشا چشم خمار آلودت
تا ببینی که چه سوزانم من
از نگاه دل و جان فرسودت
وین همه راز که در شعر من است
همه از باور تو جوشیدست
کاش یکدم به کنارم آیی
ای که عشقت به دلم روییدست

خوش بودن که به همین سادگــــی نیست!
کلی ماجرا دارد...
باید تو باشـــی و باران
روی مبل ِ کنار شومینه
جامهای شـــــراب و سیگار پشتِ سیگار
گرمای دستــــهای تو باشد
لبخندت...
و چشمان ِ من خیره به این همه زیبایــی...
انگار خوش بودن به همین سادگی ست!

ز چند و چون شب دوریت چه می‌پرسم

سیاه‌چشمی و خود پاسخ سؤال منی

چو آرزو به دلم خفته‌ای همیشه و حیف

که آرزوی فریبنده‌ی محال منی

هوای سرکشی‌ای طبع من، ‌مکن! که دگر

اسیر عشقی و مرغ شکسته‌بال منی

ازین غمی که چنین سینه‌سوز سیمین است

چه گویمت؟ که تو خود باخبر ز حال منی

بی تو نمی شه باشم ای آخرین امیدم

امید من تو هستی بی تو یه نا امیدم



در اوج با تو بودن نمی شه که جدا شد

نمی شه از دل تو دقیقه ای رها شد



ای بهترین رفیقم تو اوج بی کسی ها

نذار بشم اسیره غم های تلخ دنیا



رفیق من تو هستی تویی که بهترینی

تنها نذار بمونم تا اشکامو نبینی



دلم می خواد همیشه کنار تو بمونم

به من نگو نمیشه که از تو من بخونم



رفیق خوب من باش تو این روزای تاریک

منو رها کن از این دنیای سرده کوچیک



نگو میخوای جدا شی به یاد من نباشی

نگو میخوای بری تو رفیق نیمه راه شی

خیالی نیست

اگر من با خیال تو زنده ام

و تو بی خیال من !!!

خیالی نیست

اگر من ثانیه به ثانیه از تو می نویسم

و تو نمی خوانی!!!

خیالی نیست

اگر من با مرور خاطراتت آتش می گیرم

و بی توجهی تو ، هیزم بر آتشم می ریزد!!!

خیالی نیست

اگر من بی تو شاعر شده ام

و تو تنها بهانه ی شعرها یم!!!

خیالی نیست

اگر عین خیالت نیست،یادت نیست که نیستم....!!! ...

مرا از یاد خواهی برد میدانم.......
و من در دیدگان سرد تو یک روز می خوانم
سرود سرد و غمگین جدایی را....
مرا از یاد خواهی برد و از یادم نخواهی رفت...
و من این را خوب می دانم
که یک روز هم مرا از خویش خواهی راند.......
و قلبم را که روزی آشیان گرم عشقت بود
بر باد خواهی داد...
مرا از یاد خواهی برد
و می دانی که از یادم نخواهی رفت........

اولین روز بارانی را به خاطر داری؟

غافلگیر شدیم چتر نداشتیم خندیدیم دویدیم وبه شالاپ شلوپ های گل آلود عشق ورزیدیم.
دومین روز بارانی چطور؟پیش بینی اش را کرده بودی چتر آورده بودی و من غافلگیر شدم سعی می کردی من خیس نشوم و شانه سمت چپ تو کاملا خیس بود.
و سومین روز چطور؟گفتی سرت درد می کند و حوصله نداری سرما بخوری چتر را کامل بالای سر خودت گرفتی و شانه راست من کاملا خیس شد. وچند روز پیش را چطور؟به خاطر داری؟که با یک چتر اضافه آمدی و مجبور بودیم برای اینکه پین های چتر توی چش و چالمان نرود دو قدم از هم دورتر راه برویم...فردا دیگر برای قدم زدن نمی آیم تنها برو..

پس از این مرا کمتر خواهید دید.

این چه عشقی است که در دل دارم
من از این عشق چه حاصل دارم
می گریزی ز من و در طلبت
باز هم کوشش باطل دارم

    دوباره شعر می گویم و می دانم نمی دانی
    و شاید هم زبانم لال شعرم را نمی خوانی
    دوباره شعر می گویم پس از یک بغض درد آلو د
    پس از یک عصر یخبندان خودت که خوب می دانی
    هوا بارانی و مرموز و لب هایم ترک خورده
    دو چشمم خسته و خشکند چرا هرگز نمی باری؟
    صدای پای یک عابر و کوچه خلوت است اما
    تو را هرگز نمی بینم و شاید هم نمی آیی...
    صدایم کن...... از اینجا سخت بیزارم
    چر ا سوهان عشقت را به روح من نمی سایی ؟
    خدایم ر ا قسم دادم به چشم ابری ام شاید
    به خوابت آیم آن لحظه که تو آشفته می خوابی
    در این تنهایی ام بی تو برایت اشک می ریزم
    و تو چشم مرا هرگز به یاد خود نمی آری..
    غزل می گویم اما حیف که می ماند در این دفتر
    غم رسوایی از عشقی که می دانم نمی دانی
    غزل هایی که رازم را همیشه فاش می سازند
    غزل هایی که می گویم و تو هر گز نمی خوانی

خواب هایِ خوب و بــد زیــاد می بیـنم

و هَر شـب

تـو نـزدیک هَمــان خـوابِ خوبــم هستی

فــکر می کنـم

تــا خوشبـختیم

یـک غَلـت دیــگر مانده

و ایـن غَلتــــهای لعـنتی مـن را

از خواب بیدار میکنـند هَـر شب

وقتی که مرا

" دور می زنی "

یادت باشد

که عشق را

در " میدان " من آموختی !!

دوباره به " من " خواهی رسید !

آه خدای بیداری های همیشگی...

باز تنهایم

باز می لرزد پای دل

باز لرزان است دست احساس

باز خواب آلودست کودک اشتیاق ...

باز کفشهای آهنین اراده ام تسلیم زنگار خستگی هاست

باز افتاد جام بلور اتفاق ...و شکست ...

باز من ماندم و راهی بی عبور

چگونه قدم بگذارم بر تکه های شکسته ی دلم ...!

از انتــــــــــــــــــــــ ـــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

شاید هم دوست داره؟ولی به روت نمی یاره...

که دوستت دارم، دوستت دارم بسیار بسیار …

دلم , یک جرعه آرامش میخواهد ...
دلم , یک جرعه صداقت میخواهد ...
عطشی دارم به وسعت تنهایی
با قطره ای از عشق مرا سیراب کن .

همانطور که شاپرک ها نمی توانند دشت ابی اسمان را از یاد ببرند من هم چشمان زیبایت را نمیتوانم فراموش کنم.تصویر زیبایت نه تنها در ذهنم بلکه در قلبم جای دارد ای کاش بدانی قصر ارزوهایم را در ساحل چشمانت ساخته ام تا قلب مهربانت مداوایی باشد برای عشق پاک و مقدسم.در سرزمین عاطفه هایم چون گل روییدی و من باغبانی اموختم اماکدام گل احساس باغبان را می فهمد ایا هیچ گلی هست که باغبان را به اندازه یک قطره شبنم یا یک گلبرگ بشناسد و دوست بدارد؟؟؟

خواهم تو شوی، محبوب دلم
چون نرگس مست، دیوانه ی من
رویت رخ من، سویت ره من
هستی چو بهشت، کاشانه ی من
پروانه من، پروانه من
بی تو چه کنم، مستانه من
آوای تو شد، هم نغمه من
ای لاله من، بردی دل من
پروانه من، پروانه من
بی تو چه کنم، مستانه من
آوای تو شد، هم نغمه من
ای لاله من، بردی دل من

می گریزم که به یادت بیندازم

آن صندلی خالی‘ سهم من نبود

جایی در قلبت خالی مانده که دوستش می دارم

به نشستن دعوتم کن

فنجانی نگاه گرم و خلوتی

از تو میزبانی خواهدساخت که ماندگارم می کند

به من از آنچه دوست می دارم

جایی برای ماندن بده.

راز دلم را به گل گفتم پر پر شد

راز دلم را به برگ گفتم زرد شد

راز دلم را به خورشید گفتم ماه شد

راز دلم را به صبح گفتم شب شد

راز دلم را به آب گفتم بخار شد

راز دلم را به یخ گفتم آب شد

راز دلم را به ابر گفتم بارید

راز دلم را به خدا گفتم برایم گریست

ودر آخر

راز دلم را به تو گفتم آرام از من دور شدی

چه روزای پر از دردی جلو عکست نشستم با بغض سردی
دیگه با تنهاییهام ساختم مطمئن شدم برنمیگردی
تنها زیر سقف شکسته غرق این کابوس تکراری
اینجا برگ فاصله برنده شد… نساز آهنگ دلتنگی

پشت نخستین میزی کهبرایم چیده بودی

همه چیز را باختم

دیگر دوستت نخواهم داشت

مثل قطعه ای که شنیده ام

،شعری که گفته ام

فراموشت خواهم کرد

ترانه باشی

لال میشوم

اگر نان

می میرم

با این همه

با این همه

امیدوارم تو هرگز این را نخوانی

آن که آموخت به ما درس محبت می‌خواست :
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی...
تب و تابی بودت هر نفسی...
به وصالی برسی یا نرسی.

عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم

صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم

کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد

گفتم عاقل می شوی اما نــشد

خنـــ ـــده ام مــ ـــی گیـــ ــرد

وقتـــ ـــی پـــ ــس از مُــ ـــدت هـ ـــا بــــ ــی خبــ ـــری

بـــ ـی آنــکــ ـــه سُـــ ـــراغــ ـــی از ایــــ ــن دِل آواره بگیـــــ ـــــری

میگـــ ــــویی : دِلـــــ ـــم برایـــ ـــــ ـــت تنــ ـــ ــگ اســــ ــــ ــت ...!

یــ ـا مــ ـرا بـ ــه بــ ـازی گــ ـرفتــ ــــ ـــه ای ، یـــ ـا معنـ ــــ ـــی

واژهایــــ ـت را

خـــ ـــوب نمـــ ــی دانــــ ـــی

دلگیر می شوم ...

آن گاه

که می بینم چه بی پروا فنجان از لبت کام می گیرد !

آن گاه

که با هر بوسه از لبانت پر از تو و خالی از خویش می شود !

دلگیر می شوم ...

بقیه عکسهای رومانتیک در ادامه مطلب

گفتی بی خیالم باش

کدام خیال و کدام آرزو

من بی خیالم، بی خیال بی خیال

دیشب با اولین گریه ابر هم صدا شدم

امروز با خنده خورشید روحم گریست

ناله کردم و حسرت زندگی کردن را کشیدم

اما نه من هنوزم همانم، همان حس همیشگی

همان وجدان و همان احساس

خیال و آرزو رو چند سال پیش به یه دست فروش فروختم

به قیمت گذافی

حق با توئه من اونقدر پستم که هنوزم نگرانم و می ترسم

ترس من از تنهایی نیست

ترس من از سردرگمیست

خسته ام دلم یک خواب راحت می خواهد

بعد من با کی و کجا....

منو ببخش

برای شادی روحم الفاتحه

بعد دو سال حق بده که نگرانت باشم نه به عنوان عاشق بلکه به عنوان یه رهگذر.

امشب از اسمان دیده ی تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کاغذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب الودم

شرمگین از شیار حواهش ها

پیکرش دوباره می سوزد

عطش جاودان اتش ها

اری اغاز دوست داشتن است

گرچه پایان کار نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن

شب پر از قطره های الماس است

انچه از شب بجای می ماند

عطر سکر اور گل یاس است

اه بگذار گم شوم در تو

کس نیابد زمن نشانه ی من

روح سوزان اه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه ی من

اه بگذار زین دریچه ی باز

خفته در پرنیان رویاها

با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم تو پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو بار دیگر تو

انچه در من نهفته دریایی ست

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفانی

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم

بدوم در میان صحرا ها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم ارام

به سبک سایه ی تو اویزم

اری اغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه نا پیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

نه تو می مانی و نه اندوه

و نه هیچ یک از مردم آبادی

به حیات لب یک رود قسم

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت.

آن چنان که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه ها عریانند

به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز

تو به آینه... نه آینه به تو خیره شده است

تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید

و اگر بغض کنی

آه از آینه دنیا که چه ها خواهد کرد.

    سـکـــــــه ی زنـدگـیم

    شـیـــــــر نـدارد

    امــــــــا

    هـمـیـن خـطـی

    کـه مـــــــرا بـه تــــــو

    وصـــــــــــــــــل

    نـگـه مـی دارد را

    بسیـــــار دوســـــــت مـی دارمـــ ..

من چی بخونم که تورو به خوبیه خودت بگم؟
چه بخونم که خوبیات حتی نشه یه ذره کم؟؟
هیچکی برام تو نمیشه، تو دنیا تو یه دونه ای
بزار تا دنیا بدونن تو عشق این دیوونه ای

دیشب توی خوابم باز تورو دیدم
صدات زدم اما تو رفتی از خواب پریدم
کاش میشد بخوابم و صبح باشی تو کنارم
ولی اینا همش خیاله تورو ندارم

دست عشق از دامن دل دور باد!
می‌توان آیا به دل دستور داد؟
می‌توان آیا به دریا حکم کرد
که دلت را یادی از ساحل مباد؟
موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟
آنکه دستور زبان عشق را بی‌گزاره در نهاد ما نهاد

نمی بخشمت

ولی فراموشت می کنم

همیشه به همین سادکی از ادمای بی ارزش می گذرم . . .

نمی دانم دوباره چه گناهی از من سرزده است

که به این

اخم ملیح ... محکومم کرده ای...

من زنم ....

با دست هایی که دیگر دلخوش به النگو هایی نیست

که زرق و برقش شخصیتم باشد

من زنم .... و به همان اندازه از هوا سهم میبرم که تو سهم داری

میدانی ؟ درد آور است من آزاد نباشم که تو به گناه نیفتی

قوس های بدنم به چشم هایت بیشتر از تفکرم می آیند

دردم می آید باید لباسم را با میزان ایمان شما تنظیم کنم

دردم می آید ژست روشنفکریت تنها برای دختران غریبه است

به خواهر و مادرت که میرسی قیصر می شوی

دردم می آید در تختخواب با تمام عقیده هایم موافقی

و صبح ها از / دنده دیگری از خواب پا میشوی

تمام حرف هایت عوض میشود...